Përhitet drita e hanës
n'avuj t'kalit t'harbuem.
E i Ai kaluer
bëhet e zhbëhet luginës,
sa këmish bardhë, sa lëkurzi.
Në ogurdheun e hapur
i shtrohet shtrojë e ftohët
ëndrrave t'grues.
E diku thellë në rrypinën e malit,
kreshpërohen dëshirat si valle flakëzash;
avytet kaluer njeriu
tue u përhir i dritëruem
në syt e zemrës...
Sikur t'a dija, ku fle hana
kur zgjohet grueja,
e ngjeshen ret në sytë ëndrrimtarë ?!
..tani, që edhe kali u davarit !
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar