Vallzim

Erdhë...

Ere a puhizë ?

Dicka prejë të dyjave

i'a shkulte flokun e thinjur diellit.

Një e kthjellur qiellore

binte si e reshur blu

dhe pikturonte trazimin e hirt të detit.

Syri diellor

më maste nga koka te këmbët.

Me fije të arta, thurte fustanin e mëndafshët.

Më vishte madhështia e mëngjesit;

flokëve më vishej,

më binte syshë

e rrëshqiste buzësh.

Ndjeshëm shpërbëhej

t'merrësisht ndjeshëm,

ambëlsisht brendshëm,

padurueshëm thellshëm.

Syni vështronte ndërmjet rrezesh

të veshurën time prejë vajze

dhe vallzimin tim prejë gruaje.

Qeshte a qante nuk e di;

dicka prejë të dyjave

kthehej në gurr goj'amël.

S'dija tjetër

vecse të ndiqja melodin e tij prejë djali

e vrrullin e tij prejë burri,

në vallzim tango

në përputhje me dritën

ribëhej..,

ribëhej udha e ëndrrës

dhe përqafimi i Atij

ishte fundi i sajë.