Zbërthen metaforat

e gugamës së pëllumbave

dhe humbet në lugje ëndrrash.

Dhe sa bëhen shkëmbinjë të ngurt

sa dallgë që përplasen bregut.

Edhe në munges t'mungesës së thellë

krijon hijen e njeriut gjinjëve të kërrshnajave

...dhe pretë...

Oh, e mira e marrët !

Asnjë lajmë të sjellë pëllumbi.

S'ndrruakan kahjen erërat e mallkueme;

t'pushonin gishtrinjët në vek,

tue lan si lule-bozhure nëpër shtroj,

gjakun tëndë, gruaje që pretë...

Ka lëshue rrënjë këmba e shtratit,

si koha,

si ndjenja...

Por tjerra e lëmshit u këput.

Nuk paska ndjenja vela !

Kur e zanuan trimin vajzat e malit,

më s'fugonte vala

pas busollës së zemrës.

E kur e shpallën për të vdekur,

ti zemrës s'i ngrite gur varri

vec pritjes i vure shkëmb,

në agshol të bregut.

Nata,

territ bartë gjithcka;

bije fjala...

sillet fshesa e shtrigës rrotull hane,

dhe ushqen egon e sëmur

me të qeshura kumbuese.

C'lojë do stuhia mbi horizont,

e s'rrotullon ftyrën e hënës ?

Koha për ne

Telat e violines luajn

kohën tonë, e malli

shkallëve të shpirtit zbret

këmbëshkelas...

Dergjej dashuria kur ia preke ballin me dorën e ftohët.

Se kush preku në zemerek të saj ?!

Ajo fliste jerëm tek digjej nga zjarmia e epidemis.

Dora e bardhë mezi shtrydhi vesën mbi shkrumin e buzëve,

për të kfjell vështrimin nëpër muzg.

Mbi t'gjithën e të gjithave,

me lajmi:

-Nuk vdiska as u ngjallka Rozafa!

Me njanin sy kah dielli veneron,

me njanin gji mëkon birin e vetëm,

me njërën shputë, përkund djepin e bardhë.

Me njërën dorë

mbahet jelebardhës për kalit t'kreshnikut,

e gishtrinjët ckurrojn gjakë t'mos shkëputet...

Heshtë.

Kalëro mbi stuhi dhe heshtë.

Ka breg e shteg

edhe lumej që bartin gjithcka

si llumin e lagjes që turbullon.

Ti e di, unë di

njëra tjetrën heshtojm.

Lehja e qenve nëpër natë

në të panjohurin lehë.

Pastaj heshton gjithcka

si unë e ti

e si ne....

Këtu asht' pema, po aq e dushkët

E shejt po aq sa e moqme,

në pasqyrën kthyer kah kopshti i nemun.

Prej dheu mbi,

natyrshëm nën diellin e zotit,

prap do t'kthehet në thëngji

si në bri të Adamit.

Hidhë syzat tej.

Po aq e shejt ka me mbet,

si para syve t'mi.

Po kaq natyrshëm mbiu njerzimi

me një foshnje që qau e qeshi,

tek rimësoi jetën e vet.

- Oh.., s'ka rëndsi !

Ka një Zot që ndërmjetbesohemi për të gjitha.

Edhe nën gungat e levozhgen e plasaritun

pjalmi bëhet i mjal't

kur s'bie në duart e djallit.

Pendimi dhe mëkati

i takon Kryedreqit vet

që mshifet prapa territ e sherrit.

Ku ta qoje shpirtin, përtej djepit t'vet ?

Dora e bardhë e ka përkund

e zeza s'arrin përtej bregu.

Qe i vogël arkivoli për gjithë këtë qiellë,

dhe i gjatë horizonti,

për një palë gjurmë t'vetme cepit të detit.

E gjërë hapsira e detit për t'pa eturin tej stami,

por të gjallët s'varroset kaq të jet'shëm.

- Sikur kishte diku një Zot

që ta zbërthente këtë paradox !

Në cilën mjegulli

u ngujue nama

veshun n'plafin e kohës.

As t'humbur jemi

as e gjetur jamë.

gjurmëve që mbetën.

Te ishe engjullë

le t'vdisja

të fluturoja me ty.

Të bëheshe i gjallë,

shpend të isha

livadhit të vetmis

mbi mjegullat

mbi malet

largësit ti kaperceja

e të bija para këmbëve tua

t'më shkelësh,

a t'më marrësh.

Me duket se me flet

ne secilin qosh

në secilin mes

brenda e jasht me fletë.

Po cmendem

nga pezullia në ajrë

n'litarin që nuk këputet.

Kush luan cmendur këte lojë.

Apo t'cmendur poetet

e te dashuruarit,

të gjithe njësojë

si unë ty.

Si ti e unë

të njejtë keta të cmendur

që më gjejnë me secilin varg

e në secilën skutë të heshtjes.

Zëra që thrrasin

zëra që flasin

si zëri i thirrësit tim.

Në ishe ti ftuesi

e cmendura unë mos isha ?

Dhe në s'qem ne dy

cilët të cmendur ishim,

atëherë ?

Pasvorrim

Ku ta shpie shpirtin kaq të pavdekshëm ?

Në parajs s'të gjejë ty.

Për ferr u dashka mëkatuar.

Mbi shtratin e thatë

nji anderr më bante streh

si vagulli bestytnie.

Besim e lutje nën pisha

mbanin pëllëmbet e puthura drejt resh.

Pas malit e mjegulles

zbrazej dashuria ime

në kupa e buzë vashash.

Pritja mbështillej syve si fashë.

Yjet e natës përbinin

të shkëlqejn mbi udhën kah duhet të vije.

I dehur pas një zane

ngatrrove kohët e stinët.

Udha përkundej në syt e tu

e mjegulla shkrihej

fëtyrës sime si lot.

S'e shehë si shkëlqen teni në dritën e hanës ?

Apo ende i dehur i sheh ''ato''

që bajn namin prapa skenës.

Mbylli syt...

dhe së pari

më kërko brenda vetës

në më gjenë.

Askush s'duhej t'më njihte më mirë se zani jot.

A nuk ishte kjo urata jote

me të cilën i falesha perendis.

U rjep gëzofi i drenushes,

nga duart e kreatorit të modës,

u ba veshje indiane për trupin e shigjetarit

që ndjellë zagarët pas.

Kundërmon largë.

Dashuria u ba dash,

për sofrën e indianit

dhe mëshiruesit e tij.

A nuk e shehë se po ngrin udhëve mendje-''vogla''

Voglushe - kukulla në skenë po mërdhin.

Kërcëllimen e dhëmbëve a s'po e ndien

mija milje largë.

Ay i treti jasht dhomës duhet ta ndiej,

ai që mbulon ftyren me marre

e fshihet si piroman.

Tani kot do të prisje.

As shtegëtaret gjithmon s'rikthehen,

se dhe ata kan një moshë.

Derisa indianit t'i kaloi dehja

dhe kanga ti përfundoi,

dikush dhimbjes i shkon në fund.

E unë të thoja pritmë

sa të arrijë deri aty...

Dhe ja ku jam

në flatrim, në largim...

Qielli paska hapur krahët

si ishujt e Anktartikut.

Homeri dhe i verberi ishin dy

Vec një gjë kishe te drejtë;

-''Vet më qove kah vdekja''.

Tani, prekmë po deshe...

Lëvore e akullt do t'pëlset

mbi arkivolin që vet e gdhende.

As jetuar s'kam,

po as te vdes s'do të dija ndryshe.

Kur plaka parandjente kobin

plaku dridhte mustakun me menquri.

E vajza, besonte në bestytnit

edhe kur ti behejshe Xhebraili.

As jetuar s'kam,

po as te vdes s'do të dija ndryshe.

Të fundmen e pathanun

mos e mbaj peng.

Pse të vije për vorrimin,

kur s'vije për dashurin ?

Përse... ?!

Diellit

S'e kuptojn se

prap do e falja ndjenjën si një vele

të bartet me jugën e bardhë mbi detin blu.

Dhe sikur të ringjallej me mija herë

prap do t'më përvidhej pas foles që njeh.

Dhe në mbet përjetshëm shtegëtare,

shtegëtarja e jugës le të mbetet

dhe unë përcjellsja e saj.

Dhe kur lodhet kërkimesh

do lerë pas, herë dicka nga një lot

e herë ca nga një buz'qeshje,

por gjithmon në rrezeduart

që pranverojn rudinat e mia.

Po c'ka era e cmendur

që këmbanën lemerin ?!

Dhe po të mos kishe një emër

unë prap do të emroja për ''diell''.

Krahëbardhat
po enden të paqeta nënqiellit
si një shpirt që s'don me mbet i harrum.


Shtatë konaqe largë
kanga e tyne ndrydhet e dhembshme,
sod e shtatë vjetë...


Ehuu ! Kisha mujt me knue
bashkë me pulat e detit,
si zogëzezë, eshtra në varr me lëkund...


Me e zgjue edhe kalin e bardhë të Halilit
e me dal me të pritë te dera
veq edhe njihere...

Vibroje fluturaken e mallit, vibroje

në stinën e njejtë, ku pritja ende pret,

lodhur nga shushërimat e malit

e nga drue-droja në luhatje gjethesh.

Frikën që më ngjalle era

mos më rrëmben fishkëllimën

që lenin buzët kalldrëmeve Londiniume...

Sërish vibroje... në sheshin e luleve

ringjalle si melodin e gruas në psalmin e marinarit,

Endrrën ribëje në breg të diellit, pik orientimi,

për udhën - xhade, drejt djepit tënd.