Diellit

S'e kuptojn se

prap do e falja ndjenjën si një vele

të bartet me jugën e bardhë mbi detin blu.

Dhe sikur të ringjallej me mija herë

prap do t'më përvidhej pas foles që njeh.

Dhe në mbet përjetshëm shtegëtare,

shtegëtarja e jugës le të mbetet

dhe unë përcjellsja e saj.

Dhe kur lodhet kërkimesh

do lerë pas, herë dicka nga një lot

e herë ca nga një buz'qeshje,

por gjithmon në rrezeduart

që pranverojn rudinat e mia.

Po c'ka era e cmendur

që këmbanën lemerin ?!

Dhe po të mos kishe një emër

unë prap do të emroja për ''diell''.