Krahëbardhat
po enden të paqeta nënqiellit
si një shpirt që s'don me mbet i harrum.


Shtatë konaqe largë
kanga e tyne ndrydhet e dhembshme,
sod e shtatë vjetë...


Ehuu ! Kisha mujt me knue
bashkë me pulat e detit,
si zogëzezë, eshtra në varr me lëkund...


Me e zgjue edhe kalin e bardhë të Halilit
e me dal me të pritë te dera
veq edhe njihere...