Jam shkëmbë e fjalë...

Përcillet llulla e bekimit

nga duart në duar.

E zemra sikur mbushet

plotë e ftohët.

Sa deshta , sot e mot

të mos ndjehem kaq vet

se s'dua asnji pik shiu

mbi mëdafshin ngjyrë roze.

Ata u bën flutura

e iken luleve qumështore,

dhe s'njohin tjeter veq bulzimit.

S'do kishte as vallzim mbi lule

sikur ti njihnin të gjitha anët e stinëve.

Dhe krejt cka asht e thëne

të vij më pas

s'do kishte as kuptim

pa nji pranvere kaq të bujshme.

Bekoi Zot,

të mbesin po kaq krahëlehtë

edhe kur të thinjen.