Nji vështrim ndryshe

Nuk asht floku yt i thinjur.

I kujt diell tani

ta ndriti blenin

mbi tenin e rreshkun.

Hirushen e përhite

flokësh,

fytyrës

e qerpikësh

mbi bujashkat e t'ymta.

Kur ata pikturonin

të bardhën

në të zezë

unë krenohesha mbi ty

dhe bëja se të njihja.

Dhe derisa ti buzqeshë

unë mbledhë në grusht

dhimbjen që shkrehet.

Flet per kopshtin lule roz

dhe shkelë pritjen time

nën kajsit

që i mban var

si mollet e ndalume.

Mi vran qiejt e hapur

që mos ti shohe yjet

tek këputen

mbi duart e gjelbra

të kësaj peme.

S'më shehë ma në sy

e unë s'du të thërras

aq sa të trembesh,

se as emrin nuk ta di.