Ata bëhen krahë-bartës

pastaj ikun me jehonën e bjeshkëve

duke hurp hirin e bardhë

në cilindrin e kohës.

Po të katrithej murit të gjallë

veq thonjët do të mbesnin.

Dhe ai i përjetshmi, e di këte

dhe i shushurin të vdekshmës:

Shhtt ! Ishe vetëm një cast !

Lady

Lady*...

bëhu rul i hekurt antik

Ngjitu a rrokullisu, s'ka rëndsi

se vetja - vetes ia ka borxh

E rjepur në dalësh-ia vlen.

Orteku që bie nga kulmi

s'pushon në shpatulla po su përule,

e të qëndroje, dy here më e re do duhej të ishe.

Lady* qelsi yt është brofi në trupin tënd.

Vargoj të rrem të lidhin lirin

Humnera të rreme ti shembin udhët

Barrikada t'mjegullta ngrisin bjeshkë

hijet përmbi ty...

Jan të rreme,

siq jan të rrem' dhe lotët e ndjesës.

Të pronësojn po aq sa humbjes i friken

dhe të lidhin po aq...aq sa të duan.

Bota atje jasht mban ftyrën vëngër

po ti kërko bregun e diellit

dhe shendo për vete dhe të tjerët.

Ngjitu a rrokullisu, s'ka rëndsi

se vetja - vetes ia ka borxh

Lady*...

Fyelli binte për dike,

e aq ëmbël në duart e bariut

por une nuk isha vasha.

Paloj pajën e kuqe

mbi shtratin e bardhë

e duart drithërojn.

Gjithcka ishte qendisur aty

mbërthyeshëm

dhe ruajtur me xhelozi.

Tani kuptoj gjithcka

dhe s'di ku të var cajkën

e stinëve të mia.

Mbyllë dryrin,

dhe bëj të verbëren

të qajë mbi arkën e ngujuar.

Shmangem me dritën brenda veti,

tue mbjell rënkim,

për dy të dashurat e mia.

Bien lëkurët

Rërë neper bulzat e gishtrinjëve

E mishë i gjallë

Gjithë ajo madhështi

u kthye në copza mozaiku nepër gjethe.

Po i mbledh si leckat,

ti baj fasha për djegurishtën.

Gjithcka po bie ne vendin e vet,

vetëm hieja e përthyer

po humbet trajten nën ultra valë.

..Se si qëndrohet para t'brejtunave

që lan krymbat vjeshtes,

..ti as këte se di.

Pritmë,

sa të shkymbet flakadani deri në fund.

Dy here më e shtanguar do të vi.

Le të shkelin

derisa ti shkojn deshirave në fund,

nëse plaga ime eshtë balta jote...

Ndonjihere

edhe mishi thërmohet si qelqë

nëpër bulza pluskash

nga shputa këmbëzbathura

qe veq gjurmët lën' në ranishte.

O,shkelë!

Se edhe dhimbjet ua fala

atyre që borxh s'më kan.

..Me petkun gri i vishja

e ia falja qiellit si pëllumbat...

Po kur priten udhet, bien

prushit të perendimit...Digjennn !

Për të rrallët kam klith,

për të shumtit s'jam qa,

se ishin të regjur nëpër stinë.

Udhe t'msum, në misionin e vet

edhe venin e kputjes e din...dhe...heshtin.

Përbijn përmbytjen si frymën...pa zë.

Po edhe sikur ta bënin

kush do ti shihte...

Ti prapa diellit a unë pas nji reje të zymt

që m'bëhet shibel n'sy.

S'mund ti ndiqje zogjët me vjeshtën ?

S'mujte t'i thrrisje verbëris:

''ooo këtu ka ra nata - asht nji tjetër kohë këtu...''

...Porse...pëllumbat mujten mu vra ndryshe;

vdekjet vijn më të ëmbla

me nji plumb...

''Vdes ngadal''

''Vdes ngadalë'' duke u endur

me ca fjalë te zhubrosura në grusht.

Mbase jam tu e bart vec premtimin tim;

''edhe në ditët e larmishme, derisa vdekja t'na ndaj''.

Po ''ajo'' po udhton me mua

a s'po e sheh, sa ngadal po thinjem shtegut,

duke mbetur cdo herë pak e më pak

per veten e për ty.

Jetese privohem duke egzistu

tek e ndjej lumturin t'pa prekur,

nji elipseje ëndërrore

pa mure, pa oxhak e tym.

Atje tej, s'shpejti do të shuhet njëri që s'e njihja,

dhe kur s'di ta ngushlloi, i bërtas : - Shihmë !

- Vdekjet e ngadalshme jan më të tmerrshme !

E sikur të flisnin sytë, të tijët do të klithnin:

-Dua jetë...dua jetë...Vec jetën dua !

Rrota e fatit...

Stinët po rrokullisen si guri rrethë boshtit të vet

e po e bluajn buken ton' të uris

në nji serenad te vajshme dashurie;

'rish do i nisesh vetëm zogjët e pranveres

me përhumb zhaurimën e mullirit në erë...Serish ?!

Po për veren, cili shpend do mi rrëmbej syt në nji cajke ?!.

Mos te paqa borxh !

..Shohë hurpin e nji humnere

që t'përpin peshën e trupit...

Ndjejë zgavrën e nji të dredhune

si ta terheq flokun në erë...

Mos të paqa borxh !

Je veq shpirt

në luftë me djallin e padukshëm.

Po lodhesh...

E nëse mundesh beteje

s'do të etiketoj për të cmendur

Shpirt'erë - në zone muzgu poetesh - do t'emroi,

dhe do të shohë në ty si në nji varg.

Se diku brenda thelbit

je ndryshe nga që dukesh.

Nji këmban të tin-ton në kokë

e ti e mban me duar

si paralajmrim te fundit

të nji shpërthimi në atmosferë.

Koha ti iket dikah cmendis.

Ndërmjet gishtrinjëve të iket,

po ti e di se s'do mbrrish askund,

se ke humb ndjesin me kohën.

Vare veten pa kryq, në kohë pa kohë,

Shpirt'ere,

as qielli as toka më s'të do.

T'blertë

..e kaq t'pafajshëm,

dejt mi këpusin.

Nëpër t'rame e t'rrahuna shtigjesh

veq dritën mjegullore u dhash.

E ne s'qe mjaftueshëm

aq sa ta lëviznin globin...

Shpirti, c'do më duhej ?

Sa rrallë...

sa rrallë e nis era valën.

E sa pritje e gjatë, derisa zen koha bregun.

Koha - ai casti i shkurt që mjafton,

aq sa te katrrithet shkëmbit stoik

e vrapet prapthi në gji te detit.

Sa shpejt nemitet si një delfin i bardhë

për mos t'na ngopur kurr...

kurr mos t'na frenoi kërkimit

të nji fati të falun zotnash

që aq gjatë na harron.

Ah ! Casti - ky casti i shkurt

që tinzisht më përhumb vegimeve te gjata.

Sa shpesh më shkëput

prej degës së trishtimit si nji gjethë të lodhur

mbi rehatin e frymës tënde të blertë,

t'më pushoje si nji fluture në lulën e rigjetur.

Nëpër cilën zone mugëtire do duhej te depertoje

t'më zgjoje me nji prekje gishtrinjelehte

nga kjo atmosfere vegimore.

Mbase dhe do mbrrija nji cep qielli,

që pastaj të ta falja nji kaltri deti të tërë

në nji bulzë të vetme loti kaq të kthjellët

sa shenjtëria vet.

Fjala

Kur fjala bie

si spiranca në bark të detit;

tërhiqe në mundesh.

Anepërtej deti

..mbajm vetmin secili nga cepi i vet,

dhe hecmi gjurmeve të vogla

tek shtyejm stuhi të mëdha.

Ende jam ajo

Isha ajo që i veja veshin erës

kur fryente ndonji e rrahur tinzake kanapeve

ku strukeshin zogjet e stines son më t'harbume.

Druaja se i humbas

më trembeshin qiellit

sfiliteshin nën rrebeshet e kohës.

Sahere ran pendla në vend të shiut...sahere

e mjegulla binte bashk me to

Mbeshtetur kreshtave te nji pirgu të thekët

nxirrja brofin e fundit femre'

të kthehesha në jelebardhe ere

t'ua preja udhët këndojsve t'kullës

Varrët t'i meja me pushin e kangës

Isha ajo...

Aspak më ndryshe se sod s'të desha

por zogjët kush e di kah morrën udhë

Këtu mbet veq nji harf e heshtun

që pretë të lozet nga duart e dashuris

Herdokur

Pa ty,

cfar emri kish me pas vetmia

në tym cigareje ?

I numroi yjet

universi

s'paska kohë as limit

Të pakta cmenduri

kërkojn arsye

Ma s'më tremb fluturimi

sic enigmat

S'shkëputem

sa t'mesoi si fluturohet bashkë

universit me ty

Atehere

yjet do i numrojn orët tona

në vrap ma t'shpejt

se koha jone

tani.

Tevona

tan jeta egziston

vec për nji mot të shkurt

që kurr s'mund të jet i von.

Herdokur

Kur proteston dashuria...

- C'stuhi i përplasi

dy jabanxhinjë shqipëtarë

në udhët e qytetit Mysen ?

Ligje të frikshme në sy fëmijësh,

e t'përcudme në duar të rriturish !

Dridhje të lehta përshkohen

në dockat që mbajnë qirinjët e bardhë.

Pesë shqiponjëza kalldrëmit të gurt

përcjellë nga mijëra pishtarë,

provojnë të zgjojn ndërgjegjëjet e ftohta,

qe të mbronin fëmijrin e cenuar

në prehër nane.

E në mundesh,

hec e mos grithë mbi padrejtsin,

e mbi këtë pasqyrë t'mërdhirë borgjeze,

kur proteston dashuria fëmijërore

të mbroj pafuqin e prindit.

- O, cekan i hekurt !

Shkriju mbi këtë valë drite,

se fëmiju njeh si pushtet

vetëm dashurin.

Gjurmëve

Me dhan stinet

neverin e njeriut ne nji cajke

e ka me mi cmend ditet e mia

deri sa ta gjeje

nji prrue te keq

me plandos

aty ku s'kalon kamb njeriu.

As guri s'ka me bajt,

po le ta qajn zojt e zi...

Se une po e ndiej

zanin e pranverës që po thërret,

si melodi e fyellit përtej kohës.

Loti

Krejt në ëndërr e kërkoi

tek e shpie era...

Si nji re përkundet

në nji dromc shiu ngujuar

e s'rreken dot nga vetja.

S'asht gur

kur m'rrembejn nga shpirti

a kur m'i shmangun zemrës.

Asht vesa vet

qe pret nji stine të blerte

te bahet freski

në rrënjen e lule-jetës.

Tufan

Nganjihere

edhe keshtu ndjehet mbrëmja,

si nji tufan i përdal.

Veneroi

se si pahitet

nji predhe në duar.

S'tkisha than

të luash me djallin

e kësaj nate.

T'menqurit

do të zgjidhnin

gjysmen e trimëris.

Imazh

Si hajmali të shejt

po të ruaj, dashuri,

pena e shpirtit...

Jemi vec ngjyra,

në nji beze të bardhë.

Dy hije ne nji imazh

te kaperthurun

ku kemb a koke.

Pse s'do të duhej ti jepnim shpirt

kësaj pikture të gjallë ?

Nji nate të madhe

ra drita nga qielli i hapur

mbi këtë djep te shejt.

Si t'ishte e mrrime e ruajta,

foshnjen që lindi

prej nji rrezeje të vetme.

Shtrydha

edhe piken e fundit te gjinit,

kur përvajej neteve

te gjata dimrore.

Ehuu !Sa gjatë e nanurisa,

si ditëve kur gugatej

nën gudulisje.

E sa dhimbshëm

ia përkundja andrrat

dhe ia ktheja ne përrallë të bukur.

Po ja..

Aty ku vritet gruaja,

as burri s'asht gja me i fort.

Edhe Othello i madhi

u vra nji dite,

tek humbi Desdemonen perjetshem.

Po ne,

për nji fije floku u mbajtëm

dhe për një fije rrezeje qëndrum.

O, une e di cka mund me ba heshtja,

kur mbi dhimbjet më të mëdha

s'do mundesh as me u qa.

E po s'munde me than,

klithë e shaj po deshe,

vetëm mos hesht.

Ma kurr mos hesht...të lutem.

Kahere kam ndaluar të të pres,

por une rrija ketu,

edhe kur nuk vije.

Nji fishkelleme ere

e shendrroja ne hapat e tu,

dhe ne lodren e gjetheve

shihja ardhjen tande.

E dija se diku ndalove

per nji apo tjeter, shkak,

por ti mbrrije cdo dit

deri te zemra,

dhe leje apo merrje dicka,

e bliri rritej e rritej.

Strehohesha nën te,

kur dielli piqte si saq

a shiu regetinte si i marre.

E kur ra edhe bora e pare,

u nderthuren rremat

e u banën streh.

As stina e tret s'me deboi

te largohem nga ketu.

Ore...

Mbase qendroj

lendinave te gabuara,

qe nuk mbrrive asnjiher,

sa e sa here jam qortuar ?!

Por nji flakze e hajthme

me mbajti te perhumbun,

në nji përralle,

se endrruari kalorsin

tek sfidon eren,

e shkel permbi gjethet e arta.

Me trokthin e bardh

duhet ti kesh kthyer

kuisjet e ererave

ne kang pritjeje

e në shpres lumnije.

Sa herë kam klithur

mbi horizonitin e thatë,

e malli kthehej

ne jehon bjeshkesh,

e une betohesha se

se zani i zemrës

ka mbrri te ty.

Tani kam mesuar se

mekati qenka me i rand

kur bie mbi veten.

E shperndaja gjithkahë

si egjer të keqe,

e kurr fara nuk i humbiste.

Tani kot do te thoje

se skam as per cfar endrroi.

edhe flakzen e dritsyrit sikur t'a fikje.

Tani jam këtu veq për ne,

se kam nji arsye te fort,te qendroi

deri në fundin e te gjitha fundeve.

E ne coft e thanun

kurr te mos vish,

ne nji hulli shpirti,

ti kahere ke mbrri.

Dhe që atehere mbetur ke,

ngujuar në nji bulzë gjaku

nëpër damar.

Melodi

Krejt rastesisht,

do të binte nji rreze dielli

ne shtratë te shpirtit,

tek rrinim, pa me te voglin kujdes.

E do te lindte nji stine

me flladin e vet te vecant

qe falte dicka me shume

se pranvera vet.

E lastarët shperthenin trupit

e na lidhnin paverejtshem.

Si do të dija tu vija emër

mes dy tempujsh aq te shejt ?!.

Por me s'do te shiheshim njejt.

Ne sy e ne pasqyre, atëbot

do te shiheshim me drojte.

Saher u matëm

ne mes te ures se gurit,

e asnjihere s'deshiruam mjaftueshëm

te iknim.

Se u njohem ne te gjitha

menyrat e mundshme,

e secila na e mbushte plot

poqen e mangesive.

Të derdhen poqet!

Më mos u mat.

Le t'njisohen ujnat burimit më t'gjate.

E lendines se prillit

kurr melodia mos i mejt.

Heshtje

U gëlltiten tana yjet e netve t'ikuna...

Vec ftyra e qelibartë mejtohet e heshtun

në bregë të natës...

Perpiqu...

edhe kur nuk mundesh ma.

Se ai qe do, ka sfiduar gjysmen e betejes.

Sic shpirtin perthekove atebote - mbroje !

E si rrapllimen e zemrës

gjetur udhes përtej sysh.

E mba mend,

se si u hapen portat e shpelles

veq me nji rapllim qerpikesh ?

Verbuar

shkelqime kristalesh

te moqme sa historia.

Kurr dielli su kishte ra.

Loznim nepër drite e ngjyra

si vet te shejtit.

Secili e dim c'u mendua asaj dite.

Yhaa ! Sa regëtima e zemrës

depertoi veshtrimesh.

E vetmeja udhe

qe na lidhte e ndante pameshirshem,

ishte madheshtia e cdo mengjesi.

Ehuu! Me smjaftokan vetëm andrrat.

Tani u rritem.Sa afert

e sa pambrrijtshëm vështrohemi.

Vec deshirat rrembehen

shtegut ndermjet sysh.