Sa rrallë...

sa rrallë e nis era valën.

E sa pritje e gjatë, derisa zen koha bregun.

Koha - ai casti i shkurt që mjafton,

aq sa te katrrithet shkëmbit stoik

e vrapet prapthi në gji te detit.

Sa shpejt nemitet si një delfin i bardhë

për mos t'na ngopur kurr...

kurr mos t'na frenoi kërkimit

të nji fati të falun zotnash

që aq gjatë na harron.

Ah ! Casti - ky casti i shkurt

që tinzisht më përhumb vegimeve te gjata.

Sa shpesh më shkëput

prej degës së trishtimit si nji gjethë të lodhur

mbi rehatin e frymës tënde të blertë,

t'më pushoje si nji fluture në lulën e rigjetur.

Nëpër cilën zone mugëtire do duhej te depertoje

t'më zgjoje me nji prekje gishtrinjelehte

nga kjo atmosfere vegimore.

Mbase dhe do mbrrija nji cep qielli,

që pastaj të ta falja nji kaltri deti të tërë

në nji bulzë të vetme loti kaq të kthjellët

sa shenjtëria vet.