..Me petkun gri i vishja

e ia falja qiellit si pëllumbat...

Po kur priten udhet, bien

prushit të perendimit...Digjennn !

Për të rrallët kam klith,

për të shumtit s'jam qa,

se ishin të regjur nëpër stinë.

Udhe t'msum, në misionin e vet

edhe venin e kputjes e din...dhe...heshtin.

Përbijn përmbytjen si frymën...pa zë.

Po edhe sikur ta bënin

kush do ti shihte...

Ti prapa diellit a unë pas nji reje të zymt

që m'bëhet shibel n'sy.

S'mund ti ndiqje zogjët me vjeshtën ?

S'mujte t'i thrrisje verbëris:

''ooo këtu ka ra nata - asht nji tjetër kohë këtu...''

...Porse...pëllumbat mujten mu vra ndryshe;

vdekjet vijn më të ëmbla

me nji plumb...