tirsdag 2. februar 2010

Perpiqu...
edhe kur nuk mundesh ma.
Se ai qe do, ka sfiduar gjysmen e betejes.

Sic shpirtin perthekove atebote - mbroje !
E si rrapllimen e zemrës
gjetur udhes përtej sysh.

E mba mend,
se si u hapen portat e shpelles
veq me nji rapllim qerpikesh ?

Verbuar
shkelqime kristalesh
te moqme sa historia.
Kurr dielli su kishte ra.

Loznim nepër drite e ngjyra
si vet te shejtit.

Secili e dim c'u mendua asaj dite.
Yhaa ! Sa regëtima e zemrës
depertoi veshtrimesh.

E vetmeja udhe
qe na lidhte e ndante pameshirshem,
ishte madheshtia e cdo mengjesi.

Ehuu! Me smjaftokan vetëm andrrat.
Tani u rritem.Sa afert
e sa pambrrijtshëm vështrohemi.
Vec deshirat rrembehen
shtegut ndermjet sysh.


Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar